{"id":3221,"date":"2026-03-27T11:30:00","date_gmt":"2026-03-27T10:30:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.scientistrebellion.nl\/?p=3221"},"modified":"2026-03-27T11:39:52","modified_gmt":"2026-03-27T10:39:52","slug":"de-ergste-scenarios-bij-een-matige-opwarming-van-de-aarde","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.scientistrebellion.nl\/index.php\/2026\/03\/27\/de-ergste-scenarios-bij-een-matige-opwarming-van-de-aarde\/","title":{"rendered":"De ergste scenario\u2019s bij een matige opwarming van de aarde"},"content":{"rendered":"\n

Een matige opwarming van de aarde brengt het risico met zich mee van klimaateffecten die ernstiger zijn dan de meest waarschijnlijke effecten van een sterke opwarming van de aarde.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Samenvatting van een artikel in de rubriek \u2018News & Views\u2019 in Nature<\/em> (25 maart 2026) door Rachel Warren, 1<\/a><\/sup> waarin een artikel van Emanuele Bevacqua et al. in hetzelfde nummer wordt besproken. 2<\/a><\/sup><\/p>\n\n\n\n

Het Akkoord van Parijs streeft naar een stijging van minder dan 2 \u00b0C boven het pre-industri\u00eble niveau, maar de onzekerheid die inherent is aan klimaatmodellen betekent dat zelfs deze \u201cgematigde\u201d opwarming gevolgen kan hebben die even ernstig zijn als die welke gewoonlijk worden geassocieerd met hogere temperatuurstijgingen. Bevacqua et al. (p. 946) tonen aan dat bij een stijging van 2 \u00b0C de blootstelling van kritieke systemen \u2013 zoals de mondiale graanschuur, dichtbevolkte stedelijke gebieden en brandgevaarlijke bossen \u2013 aan klimaatgerelateerde gevaren (droogte, intense neerslag en weersomstandigheden die bosbranden in de hand werken) even hoog of hoger kan zijn dan de niveaus die worden voorspeld voor een opwarming van 3 \u00b0C\u20134 \u00b0C. Deze bevinding onderstreept de noodzaak om in het klimaatbeleid niet alleen rekening te houden met de meest waarschijnlijke uitkomsten, maar ook met worstcasescenario\u2019s.<\/p>\n\n\n\n

De methodologie van de auteurs sluit aan bij de \u2018Safe Landing\u2019-aanbevelingen van het World Climate Research Programme, die oproepen tot het identificeren van risico\u2019s met een lage waarschijnlijkheid en grote impact die wereldwijde gevolgen hebben. Met behulp van CMIP6-modelresultaten hebben zij regionale temperatuurveranderingen gekwantificeerd en ruimtelijke patronen van klimaatimpactfactoren voor elk model in kaart gebracht. Zij introduceerden een maatstaf voor \u201cglobale klimaatimpactfactoren\u201d die weergeeft hoe de blootstelling aan elk gevaar verandert per graad opwarming. Door modellen op deze maatstaf te rangschikken en de bovenste en onderste 10 % te selecteren als worst- en best-case-scenario\u2019s, brachten zij de breedte van mogelijke toekomsten in beeld.<\/p>\n\n\n\n

Dit is een risico met een lage waarschijnlijkheid en grote impact dat we niet mogen nemen.<\/p>\n\n\n\n

Hun analyse toont aan dat zelfs bij 2 \u00b0C de meest ongunstige modelresultaten extremer kunnen zijn dan de gemiddelde prognoses voor 3 \u00b0C of 4 \u00b0C. Bijgevolg is een voorzorgsbenadering \u2013 die ruim onder de drempel van 2 \u00b0C mikt \u2013 vereist om dergelijke extremen met een hoge mate van zekerheid te vermijden. Beleidsmakers moeten daarom bij het ontwerpen van mitigatie- en adaptatiestrategie\u00ebn zowel rekening houden met de meest waarschijnlijke als met de minder waarschijnlijke, ernstigere uitkomsten.<\/p>\n\n\n\n

Hoewel de mondiale klimaatgevoeligheid (de temperatuurrespons op een verdubbeling van de CO\u2082-concentratie) aanzienlijke beleidsaandacht heeft gekregen, is er minder aandacht besteed aan de onzekerheden in de regionale blootstelling aan gevaren. Bestaande risicobeoordelingen geven meestal foutmarges weer, maar verkennen zelden de staart van de verdeling. Bevacqua et al. stellen dat risicobeoordelingen zich moeten richten op extreme uitkomsten, vooral in regio\u2019s die cruciaal zijn voor voedselzekerheid of ecosysteemdiensten. Hun werk zou als input kunnen dienen voor updates van de \u2018burning-embers\u2019-diagrammen van het IPCC, die risiconiveaus met kleurcodes aangeven op basis van de sterkte van het bewijs, de omvang, de waarschijnlijkheid, de duurzaamheid en het belang van de effecten.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
‘Burning ember’-diagrammen voor lage tot gemiddelde adaptatie. (Meer details over elke ‘burning ember’ zijn te vinden in de paragrafen 13.10.2.1\u201313.10.2.4 en SM13.10. Sommige ‘burning embers’ worden nogmaals weergegeven in de figuren 13.29\u201313.34, naast ‘burning embers’ met hoge adaptatie.)<\/em> 3<\/a><\/sup><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Toekomstig onderzoek zou dit kader voor extreme risico\u2019s moeten uitbreiden naar andere vitale systemen \u2013 de gezondheid van de oceanen, kustgebieden, de menselijke gezondheid en infrastructuur \u2013 en daarbij rekening moeten houden met kwetsbaarheid en aanpassingsvermogen, aspecten die in de huidige studie buiten beschouwing zijn gelaten. Het Milieuprogramma van de Verenigde Naties voorspelt dat de opwarming bij het huidige beleid ongeveer 2,8 \u00b0C zal bedragen, wat de urgentie van snelle mitigatie onderstreept. Om de opwarming onder de 2 \u00b0C te houden en de blootstelling aan de door Bevacqua et al. ge\u00efdentificeerde worstcasescenario’s te beperken, moet de wereldwijde CO\u2082-uitstoot tegen het begin van de jaren 2050 tot netto nul dalen, wat een snelle transitie vereist van fossiele brandstoffen naar koolstofarme of koolstofvrije energiebronnen.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n

  1. Warren, R. (2026). Extreme climate outcomes could still occur with just 2 \u00b0C of global warming. Nature<\/em>, 651<\/em>(8107), 888\u2013890. https:\/\/doi.org\/10.1038\/d41586-026-00640-7[↩<\/a>]<\/span><\/li>
  2. Bevacqua, E., Fischer, E., Sillmann, J., & Zscheischler, J. (2026). Moderate global warming does not rule out extreme global climate outcomes. Nature<\/em>, 651<\/em>(8107), 946\u2013953. https:\/\/doi.org\/10.1038\/s41586-026-10237-9[↩<\/a>]<\/span><\/li>
  3. Figure 13.28 in Bednar-Friedl, B., R. Biesbroek, D.N. Schmidt, P. Alexander, K.Y. B\u00f8rsheim, J. Carnicer, E. Georgopoulou, M. Haasnoot, G. Le Cozannet, P. Lionello, O. Lipka, C. M\u00f6llmann, V. Muccione, T. Mustonen, D. Piepenburg, and L. Whitmarsh, 2022: Europe. In: Climate Change 2022: Impacts, Adaptation and Vulnerability. <\/em>Contribution of Working Group II to the Sixth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change [H.-O. P\u00f6rtner, D.C. Roberts, M. Tignor, E.S. Poloczanska, K. Mintenbeck, A. Alegr\u00eda, M. Craig, S. Langsdorf, S. L\u00f6schke, V. M\u00f6ller, A. Okem, B. Rama (eds.)]. Cambridge University Press, Cambridge, UK and New York, NY, USA, pp. 1817\u20131927, doi:10.1017\/9781009325844.015.[↩<\/a>]<\/span><\/li><\/ol>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

    Een matige opwarming van de aarde brengt het risico met zich mee van klimaateffecten die ernstiger zijn dan de meest waarschijnlijke effecten van een sterke opwarming van de aarde. Samenvatting van een artikel in de rubriek \u2018News & Views\u2019 in Nature (25 maart 2026) door Rachel Warren, 1 waarin een artikel van Emanuele Bevacqua et … Lees verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":3227,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"inline_featured_image":true,"iawp_total_views":29,"footnotes":""},"categories":[47],"tags":[],"class_list":["post-3221","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-klimaatnieuws"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.scientistrebellion.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3221","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.scientistrebellion.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.scientistrebellion.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.scientistrebellion.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.scientistrebellion.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3221"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/www.scientistrebellion.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3221\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3229,"href":"https:\/\/www.scientistrebellion.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3221\/revisions\/3229"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.scientistrebellion.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3227"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.scientistrebellion.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3221"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.scientistrebellion.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3221"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.scientistrebellion.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3221"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}